Το Τρενάκι

12 Οκτωβρίου, 2021

Σου κράτησα μια θέση στο τρενάκι της ζωής.

Ξέρεις για ποιο μιλάω…

Είναι εκείνο το τεράστιο τρενάκι στο τέλος του θεματικού πάρκου. 

Ποτέ δεν έχει ουρές αναμονής εκεί.

Η αλήθεια είναι ότι καιρό τώρα φοβόμουν να ανέβω. 

Έβλεπα τα υπόλοιπα παιχνίδια, που δε ζητούσαν ρίσκο κι επέλεγα εκείνα. 

Ήξερα το ξεκίνημα, δεν απαιτούσαν ιδιαίτερες ικανότητες.

Κι όσον αφορά το τέλος, πάντα προβλεπόμενο χωρίς συναίσθημα. 

Είχαν σχεδιαστεί με συγκεκριμένες προδιαγραφές, διόλου πρωτότυπες. 

Κι έτσι το τελευταίο τρενάκι έμενε άδειο. 

Όμως σου ορκίζομαι ότι από την ημέρα που σε γνώρισα, θα το επέλεγα ξανά και ξανά.

Χωρίς άλλους επιβάτες. 

Μόνο εσύ κι εγώ, 

Πάει πολύ ψηλά, το ξέρω.

Μα δεν φοβάμαι γιατί έχω εσένα δίπλα μου. 

Με κοιτάζεις βαθιά στα μάτια και μου χαμογελάς.

Και τότε ξέρω πως εσύ θα με προσέχεις. 

Κι όταν χαμηλώνει, ξέρω πως δεν θα προσγειωθώ άτσαλα στο έδαφος.

Γιατί θα με κρατάς από το χέρι και θα με αγκαλιάζεις σφιχτά. 

Δεν ξέρω πως ακριβώς να σου το περιγράψω, αλλά όταν βρίσκομαι μαζί σου δεν φοβάμαι τίποτα. 

Λες και μπορώ να κάνω τα πάντα!

Ίσως να υπάρχει κάποια λέξη που να το περιγράφει, αλλά δεν θέλω να πιεστώ.

Γιατί όταν πιέζομαι βάζω τα κλάματα και μοιάζω με μωρό. 

Ξέρεις εσύ…

Άλλωστε δεν θέλω μια κοινότυπη λέξη για να σου περιγράψω αυτά που νιώθω. 

Θα βρω μια άλλη, καινούργια, μόνο δική μας. 

Μμ τι έλεγα; 

Πάλι έχασα τα λόγια μου!

Όταν σου μιλάω αποσυντονίζομαι, γιατί με συνεπαίρνει το συναίσθημα. 

Έλεγα πως όταν είσαι κοντά μου, τίποτα δεν μπορεί να μου κάνει κακό. 

Με ακούς με προσήλωση καθ’ όλη τη διάρκεια του μονολόγου μου. 

Και μου απαντάς : «Άρα να είσαι συνέχεια μαζί μου!»

Χαμογελάω και λάμπουν εξ ολοκλήρου τα μάτια μου.

Σαν πεντάχρονο παιδάκι που του έταξαν το πιο υπέροχο δώρο. 

Σε παίρνω από το χέρι και πηγαίνουμε προς το τρενάκι. 

Λένε πως έχει την καλύτερη θέα εκεί πάνω. 

Μάλλον δεν έχουν αντικρίσει ακόμη τα μάτια σου.

Η πιο μαγευτική θέα είναι να αγκαλιάζεις το άτομο που αγαπάς. 

Επομένως θαυμάζω την καλύτερη θέα εδώ και καιρό!

Και θέλω να συνεχίσω να τη θαυμάζω…

 

Θα μου χαρίσεις τελικά εκείνη την βόλτα στο τρενάκι;

Πόσο χρήσιμο ήταν αυτό το άρθρο για εσένα?

Αξιολόγησέ το, επιλέγοντας τη φατσούλα που επιθυμείς!

Μέσος όρος: 5 / 5. Ψήφοι: 2

Καμία ψήφος μέχρι στιγμής! Αξιολόγησέ το πρώτος/η.

Λυπούμαστε πολύ που αυτό το άρθρο δεν ήταν χρήσιμο για εσένα!

Βοήθησέ μας να βελτιώσουμε αυτό το άρθρο!

Πες μας, πως μπορούμε να βελτιώσουμε αυτό το άρθρο?

Δημοσιεύσεις

Wake me up when September ends! Έτσι με ξύπνησαν κι εμένα από την κοιλιά της μαμάς μου τέλη Σεπτέμβρη του '98. Ήταν βράδυ, όμως τα μαγευτικά φώτα της Θεσσαλονίκης ήταν αρκετά να αποκαλύψουν την εμφάνισή μου στο ουράνιο σώμα που ονομάζεται Γη. Αγαπώ την ροκ μουσική, τα ταξίδια, το διάβασμα ή καλύτερα τον συνδυασμό τους! Είμαι μια υπερευαίσθητη εσωστρεφής με καρδιά μικρού παιδιού που θα προσπαθήσει να σε κάνει να χαμογελάσεις. Αγαπώ την ζωή, την δημιουργικότητα και τους φωτεινούς ανθρώπους. Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, πάντα αναζητούσα κάτι που θα έδινε καθολικότητα στο συγκεκριμένο μου. Πώς θα με χαρακτήριζα με μία φράση; Παράξενη σαν déjà vu!

Σχετικά θέματα: poem // poetry // tambook // tambook.gr // αγάπη // έρωτας // ποίημα // ποίηση // τρενάκι

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Παράσταση ενός για ένα

Σκηνοθετώ την ζωή μου ως το τελευταίο λεπτό. Γιατί οι αυτοσχεδιασμοί με ρήμαξαν. Και αν ελεύθερα δεν πράττω και έχω καλοκουρδισμένα λόγια και κινήσεις να με συντηρούν είναι γιατί οι αιμοδιψείς θεατές και κριτικοί δεν ήταν παρά μονάχα τα δικά μου...

Διαβάστε Περισσότερα

Ωφέλιμες φιλίες

Μάτια όμορφα, θαρμένα από τα τόσα κύματα, πείτε μου, πώς το φως σας δεν χάνεται; Πώς γίνεται η βροχή να μην σβήνει την φλόγα και πώς η φλόγα δεν σας καίει την ζωή. Έχω έναν φίλο, παλιό θαλασσοπόρο, χρόνια αρμενιστής των άστρων, θα τον ρωτήσω να μου πει για τους...

Διαβάστε Περισσότερα

Ανεκπλήρωτα

Είμαι φτωχός. Στα χείλη μου δε φέρνω παρά το σύνθημα που θα μου σώσει τη ζωή. “Συγχώρα με” Και πέφτω νεκρός. Στην τελευταία λέξη μου απάνω κάποιος που του λειψα από τη ζωή θα βρει να...

Διαβάστε Περισσότερα

Ο καθρέπτης ξεσκεπάζεται

Μια στιγμή αιωνιότητας Κάθε στιγμή που συγχωρούμε τους εαυτούς μας. Υπήρξαμε προδότες και τσαρλατάνοι. Σε όλα τα ραγισμένα προσωπεία που ξεχαρβαλώναμε ατόφιο έφεγγε μέσα τους το πραγματικό όνομά...

Διαβάστε Περισσότερα

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

4 × 2 =

Εγγράψου τώρα στο Newsletter μας

Εγγράψου τώρα στο Newsletter μας

Με την εγγραφή σου στη λίστα θα μαθαίνεις πρώτος τα νέα μας.

Η εγγραφή σου ολοκληρώθηκε με επιτυχία!

Share This